Բայց Տերը հավիտյան է թագավորում։ Նա Իր աթոռը պատրաստել է դատաստանի համար։
Թշնամու անցողիկ իշխանությանը հակադրվում է Տիրոջ հավիտենական թագավորությունը։ Քաղաքները կարող են ընկնել, թագավորությունները փոխվել և մարդկային անունները մոռացվել, բայց Աստծո գահը մնում է։ «Նա Իր աթոռը պատրաստել է դատաստանի համար» խոսքը ցույց է տալիս, որ աշխարհը թողնված չէ անկարգության և անարդարության իշխանությանը։ Աստված տեսնում է ամեն բան և Իր ժամանակին արդարությամբ դատում է մարդկանց ու ազգերին։ Նրա դատաստանը պատահական արձագանք չէ, այլ Նրա արդար թագավորության անբաժան մասը։ Հավատացյալի համար սա մխիթարություն է անորոշ ժամանակներում։ Մարդն իր հույսը չպետք է կապի միայն, ենթադրենք, քաղաքական, տնտեսական կամ հասարակական կայունության հետ: Տերը մնում է Թագավոր նաև այն ժամանակ, երբ երկրային համակարգերը ցնցվում են։ Միաժամանակ դատաստանի համար պատրաստված Նրա աթոռը կոչ է պատասխանատու կյանքով ապրելու։ Ամեն գործ, խոսք և սրտի շարժառիթ բաց է Նրա առաջ։ Ուստի հավիտենական Թագավորին վստահելը ներառում է նաև Նրա արդար կամքին հնազանդվելը։