Դու հանդիմանեցիր ազգերին, կործանեցիր ամբարիշտին և նրանց անունը ջնջեցիր հավիտյանս հավիտենից։
Այս համարը նկարագրում է Աստծո դատաստանի ամբողջականությունը։ Ազգերի հանդիմանությունը ցույց է տալիս, որ ոչ մի ժողովուրդ կամ իշխանություն դուրս չէ Նրա բարոյական իշխանությունից։ «Ամբարիշտին կործանեցիր» խոսքը վերաբերում է չարի վերջնական պարտությանը։ «Անունը ջնջելը» հին աշխարհում նշանակում էր հիշատակի, պատվի և շարունակական ազդեցության վերացում։ Մարդը կարող է փորձել իր անունը մեծացնել բռնությամբ, սակայն Աստծո դատաստանի առաջ այդ փառքը անհետանում է։ Այս խոսքը չպետք է մեզ ուրախացնի մարդկանց կորստով։ Այն պետք է նախազգուշացնի մեղքի կործանարար վերջի մասին և մղի ապաշխարության։ Միաժամանակ այն մխիթարում է ճնշվածներին. անարդար իշխանությունը հավիտենական չէ։ Տերը սահման է դնում չարին։ Հավատացյալը կոչված է չնախանձել ամբարիշտի ժամանակավոր հաջողությանը, որովհետև այն անցողիկ է և Աստծո դատաստանի առաջ չի կարող պահպանվել։ Նա պետք է ձգտի այն պատվին և ընդունելությանը, որ Աստված շնորհում է Իրեն պատկանողներին։