Որովհետև Դու պաշտպանեցիր իմ իրավունքն ու դատը և արդար Դատավորի պես նստեցիր գահի վրա։
Դավիթը Աստծուն ներկայացնում է որպես գահի վրա նստած արդար Դատավոր։ Նա պաշտպանել է Դավթի իրավունքն ու դատը՝ այսինքն քննել է նրա գործը և հաստատել ճշմարտությունը։ Գահը իշխանության, կայունության և վերջնական որոշման պատկեր է։ Աստծո դատաստանը հապճեպ կամ կողմնակալ չէ։ Նա գիտի բոլոր փաստերն ու սրտերի գաղտնիքները։ Զրպարտված կամ անարդարությունից տառապող մարդուն այս խոսքը մեծ մխիթարություն է տալիս։ Մարդկային դատարանները կարող են սխալվել, ազդեցության ենթարկվել կամ չտեսնել ամբողջ իրականությունը, սակայն Տերը չի սխալվում։ Միաժամանակ այս համարը մեզ խոնարհեցնում է, որովհետև նույն Դատավորը քննում է նաև մեզ։ Մենք չենք կարող արդարություն պահանջել ուրիշներից և ինքներս հրաժարվել ապաշխարությունից։ Հավատացյալը կարող է իր գործը վստահել Աստծուն՝ մերժելով և՛ հուսահատությունը և՛ անձնական վրեժը։