Երբ իմ թշնամիները ետ դարձան, նրանք սայթաքեցին և կործանվեցին Քո ներկայության առաջ։
Դավիթը թշնամիների պարտությունը վերագրում է Աստծո ներկայությանը, ոչ թե սեփական զորությանը։ Նրանք ետ են դառնում, սայթաքում և կործանվում, որովհետև չեն կարող դիմանալ արդար Դատավորի առաջ։ «Քո ներկայության առաջ» խոսքը հիշեցնում է, որ Աստծո հայտնվելը փոխում է ուժերի իրական հարաբերակցությունը։ Մարդիկ կարող են ահեղ թվալ, սակայն Տիրոջ իշխանության առաջ սահմանափակ են։ Այս համարը հավատացյալին կոչ է անում հաղթանակի ժամանակ չհպարտանալ։ Եթե Աստված ազատում է վտանգից՝ փառքը Նրան է պատկանում։ Միաժամանակ չպետք է այս խոսքը գործածել անձնական վրեժխնդրությունը արդարացնելու համար։ Դավիթը Աստծո դատաստանն է նկարագրում, ոչ իր դաժանությունը։ Հավատացյալը կարող է աղոթել, որ չար ծրագրերը ձախողվեն և ճշմարտությունը հաղթի։ Սակայն դատաստանի ձևն ու ժամանակը պետք է հանձել Տիրոջը, Ով գործում է կատարյալ արդարությամբ։