Քեզանով կուրախանամ և կցնծամ, սաղմոս կերգեմ Քո անվանը, ո՛վ Բարձրյալ։
Դավիթի ուրախության աղբյուրը Աստված Ինքն է։ Նա չի ասում միայն, որ ուրախանում է Տիրոջ պարգևներով կամ թշնամիների պարտությամբ, այլ՝ «Քեզանով»։ Սա հոգևոր ուրախության խորագույն հիմքն է։ Հանգամանքները փոխվում են, սակայն Բարձրյալը մնում է նույնը։ Աստծուն «Բարձրյալ» կոչելը հիշեցնում է, որ Նա վեր է բոլոր մարդկային իշխանություններից և վտանգներից։ Սաղմոս երգելը ուրախությունը դարձնում է գիտակցված երկրպագություն։ Հավատացյալի զգացումները կարող են տատանվել, սակայն նա կարող է որոշել իր ուշադրությունը դարձնել Տիրոջ էության վրա։ Աստծով ուրախանալ նշանակում է Նրա ներկայությունը, սերը, արդարությունը և հավատարմությունը ավելի բարձր գնահատել, քան ժամանակավոր հաջողությունները։ Այս ուրախությունը չի անտեսում ցավը, բայց թույլ չի տալիս, որ ցավը դառնա կյանքի միակ իրականությունը։ Տիրոջ անունը երգող սիրտը նոր ուժ է ստանում։