Վախ դիր նրանց մեջ, ո՛վ Տեր, թող հեթանոսները իմանան, որ իրենք միայն մարդիկ են։
Սաղմոսն ավարտվում է աղոթքով, որ հեթանոս ազգերը ճանաչեն իրենց իրական սահմանները։ «Վախ դիր նրանց մեջ» խոսքը վերաբերում է Աստծո հանդեպ սուրբ երկյուղին, որը կոտրում է մարդու ամբարտավան ինքնավստահությունը և հիշեցնում, որ նա ստեղծված էակ է։ Մարդիկ կարող են ունենալ մեծ իշխանություն, հզոր բանակներ, հարստություն, սակայն շարունակում են մնալ մահկանացու և Աստծուց կախված։ «Թող իմանան, որ իրենք միայն մարդիկ են» արտահայտությունը չի նվաստացնում մարդու աստվածատուր արժանապատվությունը։ Այն ուղղում է այն հպարտությունը, որով մարդը փորձում է իրեն դնել Աստծո տեղը և իրեն անպատասխանատու համարել։ Հավատացյալի համար սա մշտական զգուշացում է՝ չբարձրացնել առաջնորդներին, պետություններին կամ սեփական կարողությունները այն աստիճանի, որ նրանցից ակնկալվի այն, ինչ միայն Աստված կարող է տալ։ Մարդկային ուժը սահմանափակ է, իսկ Աստծո իշխանությունը՝ անսահման։ Սուրբ երկյուղը մարդուն չի տանում հուսահատության, այլ վերադարձնում է ճշմարիտ ինքնաճանաչման։ Այն գիտակցությունը, որ մարդը ստեղծված է, կախված է Տիրոջից և պատասխանատու է Նրա առաջ, խոնարհեցնում է նրան և մղում ապավինելու Աստծո շնորհին։