Ամբողջ սրտով գոհություն կհայտնեմ Քեզ Տեր և կպատմեմ Քո բոլոր սքանչելի գործերը։
Դավիթը որոշում է Տիրոջը գոհանալ ամբողջ սրտով։ Սա նշանակում է անկեղծ, ամբողջական և չբաժանված երկրպագություն։ Նա չի սահմանափակվում ներքին զգացումով, այլ ցանկանում է պատմել Աստծո սքանչելի գործերը։ Գոհությունը դառնում է վկայություն։ Երբ հավատացյալը հիշում և պատմում է Տիրոջ արածը՝ սեփական հավատքն է զորանում և ուրիշներին է քաջալերում։ «Բոլոր սքանչելի գործերը» չի նշանակում, թե մարդը կարող է թվարկել Աստծո անսահման գործերից յուրաքանչյուրը, այլ արտահայտում է լիակատար նվիրվածություն Նրա բարությունը հիշելու մեջ։ Դժվարության ժամանակ մենք հաճախ կենտրոնանում ենք միայն ներկա ցավի վրա։ Դավիթը սովորեցնում է հիշել նախկին ազատագրությունները և դրանց լույսի ներքո նայել ներկային։ Գոհությունը խնդիրների ժխտում չէ։ Այն վստահության խոստովանություն է, որ Աստված գործել է և շարունակում է գործել Իր ժողովրդի համար։