Վե՛ր կաց, Տե՛ր, թող մարդը չզորանա։ Թող հեթանոսները դատվեն Քո առաջ։
Դավիթը խնդրում է, որ մարդկային հպարտությունը չստանա վերջնական հաղթանակ։ «Թող մարդը չզորանա» խոսքը չի նշանակում, թե ամեն մարդկային հաջողություն վատ է։ Այն վերաբերում է Աստծուն հակառակվող ինքնաբավ իշխանությանը, որը կարծես կարող է անպատիժ գործել։ «Վե՛ր կաց» արտահայտությունը բանաստեղծական աղոթք է, որով Դավիթը խնդրում է, որ Տերը բացահայտորեն միջամտի և ցույց տա, թե ով է իրական Դատավորը։ «Թող հեթանոսները դատվեն Քո առաջ» խոսքը հիշեցնում է, որ մարդիկ և ազգերը չեն կարող իրենք իրենց վերջնականապես արդար հայտարարել։ Վերջնական գնահատականը պատկանում է Աստծուն։ Այս համարը մխիթարում է հատկապես այն ժամանակ, երբ չար իշխանությունը շատ զորավոր է թվում, իսկ ճշմարտությունը՝ անպաշտպան։ Հավատացյալը կարող է աղոթել, որ Տերը սահմանափակի բռնությունը, բացահայտի սուտը և հաստատի արդարությունը։ Սակայն այդ աղոթքը չպետք է ծնվի ինքնարդարությունից, կարծես միայն ուրիշներն են դատաստանի կարիք ունենում։ Մենք ևս կանգնում ենք նույն սուրբ Դատավորի առաջ և Նրա ողորմության կարիքն ունենք։ Ուստի արդար դատաստանի խնդրանքը պետք է ուղեկցվի անձնական ապաշխարությամբ և խոնարհությամբ։