Ամբարիշտները պիտի ետ դառնան դժողք, և բոլոր ազգերը, որ մոռանում են Աստծուն։
Աստծուն մոռանալը պարզապես մտավոր անուշադրություն չէ։ Այն կյանքը Նրա իշխանությունից ու ճշմարտությունից անկախ կազմակերպելու ընտրություն է։ Այդ ճանապարհի վերջը նկարագրվում է դժողքով՝ կորստի և դատաստանի պատկերով։ Ազգերի հիշատակումը ցույց է տալիս, որ բոլոր ժողովուրդներն ու հասարակությունները նույնպես պատասխանատու են իրենց բարոյական ընթացքի համար։ Ոչ մի մշակույթ չի կարող անվտանգ կառուցվել Աստծո արդարությունը մշտապես մերժելով։ Միաժամանակ այս խոսքը չպետք է սնուցի ազգային կամ կրոնական հպարտություն։ Յուրաքանչյուր մարդ կարիք ունի հիշելու Տիրոջը և ապաշխարելու։ Հավատացյալի համար «հիշել Աստծուն» նշանակում է Նրա ներկայության գիտակցությամբ ապրել, Նրա խոսքը պահել և որոշումները ենթարկել Նրա կամքին։ Մոռացությունը սկսվում է փոքր անտեսումներից և կարող է վերածվել ամբողջ կյանքի ուղղության։ Ուստի Սուրբ Գրքի հիշեցումները շնորհի միջոց են, որոնք մեզ վերադարձնում են դեպի կյանք։