Հեթանոսները ընկան այն փոսի մեջ, որ իրենք էին փորել, և նրանց ոտքը բռնվեց այն ցանցում, որ իրենք էին թաքցրել։
Փոսն ու ցանցը նենգ ծրագրերի պատկերներ են։ Հեթանոսներն ուրիշներին վնասելու համար ծուղակներ էին պատրաստել, սակայն իրենք ընկան դրանց մեջ։ Այս համարը ցույց է տալիս մեղքի ինքնակործան բնույթը։ Չարությունը հաճախ իր կատարողի դեմ է դառնում։ Խաբեբան կորցնում է վստահությունը, բռնավորը վախի մեջ է ապրում և անարդար համակարգը վերջապես փլվում է իր հակասությունների տակ։ Սա չի նշանակում, թե յուրաքանչյուր մեղք անմիջապես տեսանելի հատուցում է ստանում։ Սակայն Աստծո արդար կառավարման ներքո չարը վերջնականապես հաղթանակ չի ունենում։ Հավատացյալը այս խոսքից սովորում է չօգտագործել նույն անարդար միջոցները թշնամու դեմ։ Մենք կարիք չունենք գաղտնի փոսեր փորելու, քանի որ Տերը տեսնում ու դատում է։ Ճշմարիտ անվտանգությունը խորամանկության մեջ չէ, այլ արդարության ճանապարհի։ Ուրիշի համար պատրաստված ծուղակը վերջում կարող է դառնալ հենց այն պատրաստողի կործանման պատճառը։