Ողորմի՛ր ինձ, Տե՛ր, տե՛ս իմ նեղությունը որ իմ ատողներից է, Դու, որ մահվան դռներից բարձրացնում ես ինձ,
Գովաբանության մեջ Դավիթը կրկին ներկայացնում է իր անձնական նեղությունը և դիմում Աստծո ողորմությանը։ «Տե՛ս իմ նեղությունը» խնդրանքը չի ենթադրում, թե Աստված անտեղյակ է կատարվածից։ Այն նշանակում է՝ ուշադրություն դարձրու իմ վիճակին և գթությամբ միջամտիր։ Դավիթը Տիրոջը կոչում է «մահվան դռներից բարձրացնող»։ «Մահվան դռները» ծայրահեղ վտանգի և կործանման պատկերն են։ Սակայն նույնիսկ այնտեղ Աստծո զորությունը կարող է հասնել մարդուն, ազատել նրան և վերադարձնել կյանքի ճանապարհին։ Դավիթը հիշում է Տիրոջ նախկին օգնությունները և դրանց հիման վրա նոր ազատագրություն է խնդրում։ Այս համարը սովորեցնում է, որ հավատացյալը կարող է միաժամանակ գոհանալ անցյալի փրկությունների համար և իր ներկա ցավը բերել Աստծո առաջ։ Այս երկուսը հակոտնյա չեն։ Երբ մարդն իրեն մահվան դռների մոտ է զգում և մարդկային ելք չի տեսնում, նա պետք է ապավինի կյանքի Տիրոջը, ով զորություն ունի բարձրացնելու ծանրագույն վիճակներից։