Որովհետև արյան վրեժխնդիրը հիշում է նրանց և չի մոռանում խեղճերի աղաղակը։
Աստված այստեղ ներկայացվում է որպես անմեղ արյան համար արդար դատաստան անող Դատավոր։ Նա տեսնում է բռնությունը, լսում է տառապողի աղաղակը և չի մոռանում կատարված անարդարությունը։ «Հիշում է» արտահայտությունը պարզապես մտքում պահել չի նշանակում, այլ ցույց է տալիս, որ Աստված Իր ժամանակին միջամտում է և արդար դատաստան է անում։ Մարդիկ կարող են անտեսել խեղճի ձայնը, թաքցնել հանցանքը կամ մոռանալ զոհի ցավը, սակայն Տիրոջ առաջ ոչինչ ծածուկ չի մնում։ Այս խոսքը մխիթարում է նրանց, որոնց վիշտը չի նկատվում կամ պատշաճ ուշադրության չի արժանանում։ Միաժամանակ այն խիստ նախազգուշացում է բռնություն գործադրողներին, որովհետև ոչ մի անմեղ արյուն անպատասխան չի մնում։ Հավատացյալն այս համարից սովորում է և՛ վստահել Աստծո արդարությանը, և՛ անտարբեր չմնալ տառապողների հանդեպ։ Եթե մենք փառաբանում ենք այն Աստծուն, Ով լսում է խեղճերի աղաղակը, ապա մենք ինքներս էլ չպետք է անտարբեր մնանք նրանց ցավի ու կարիքի հանդեպ։ Եկեղեցին կոչված է պաշտպանել մարդկային արժանապատվությունը, մխիթարել ճնշվածներին և արդարություն փնտրել՝ առանց անձնական վրեժխնդրության։