Ո՛վ Տեր, մեր Տե՛ր, որքա՜ն փառավոր է Քո անունը ամբողջ երկրի վրա։
Սաղմոսը ավարտվում է նույն գովաբանությամբ, որով սկսվել էր։ Մարդու արժանապատվության ու իշխանության մասին ամբողջ խորհրդածությունը վերադառնում է Աստծո փառքին։ Սա կարևոր սահման է. մարդը բարձր է գնահատվում, սակայն վերջնական կենտրոնը մարդը չէ։ Ամեն պատիվ, կարողություն և իշխանություն պետք է հանգեցնի Արարչի գովաբանությանը։ Կրկնությունը նաև ցույց է տալիս, որ արարչության դիտումը և մարդու կոչման ըմբռնումը խորացնում են երկրպագությունը։ Հավատացյալը աշխարհին նայում է ոչ միայն գիտելիք ստանալու, այլ Աստծո անունը մեծարելու համար։ «Մեր Տեր» արտահայտությունը միաժամանակ ցույց է տալիս Աստծո գերիշխանությունն ու Նրա մտերմությունը Իր ժողովրդի հետ։ Նա ամբողջ երկրի Տերն է և միաժամանակ Իր ժողովրդի Աստվածը։ Այս համարը հավատացյալին հրավիրում է իր կյանքը դարձնել նույն խոստովանության շարունակությունը՝ գործով, խոսքով և պատասխանատու ծառայությամբ ցույց տալով, թե որքան փառավոր է Տիրոջ անունը։