Այս համարը պարզաբանում է մարդու իշխանության շրջանակը՝ հիշատակելով ընտանի կենդանիներն ու վայրի գազանները։ Ոչխարներն ու եզները մարդու առօրյա աշխատանքի, սննդի և տնտեսության մաս էին, իսկ դաշտի գազանները ներկայացնում էին նրա անմիջական վերահսկողությունից դուրս գտնվող աշխարհը։ Այս ամբողջ բազմազանությունը Աստծո ստեղծագործությունն է և մարդու խնամքին հանձնված պարգևը։ Համարը հավատացյալին սովորեցնում է կենդանական աշխարհի հանդեպ պատասխանատու վերաբերմունք։ Աստծո կողմից տրված իշխանությունը երբեք դաժանության իրավունք չէ։ Այն պետք է արտացոլի Արարչի հոգատարությունը։ Մարդը կարող է օգտագործել ստեղծված բարիքները, սակայն չի կարող իրեն դրանց բացարձակ տեր համարել։ Ամեն ինչ պատկանում է Տիրոջը։ Այս խոսքը նաև հիշեցնում է աշխատանքի արժանապատվությունը. հողագործությունը, անասնապահությունը և ամենօրյա խնամքը կարող են լինել Աստծուն ծառայելու ձևեր, երբ կատարվում են արդարությամբ ու երախտագիտությամբ։