Դու նրան քիչ ցածր դրեցիր երկնային էակներից և փառքով ու պատվով պսակեցիր նրան։
Մարդը ստեղծվել է բարձր արժանապատվությամբ։ Նա Աստված չէ և մնում է ստեղծված էակ, սակայն առանձնահատուկ տեղ ունի արարչության մեջ։ «Փառքով և պատվով պսակեցիր» խոսքը վերաբերում է Աստծո պատկերով ստեղծված լինելու կոչմանը։ Մարդը կանչված է ճանաչելու Արարչին, պատասխանատվությամբ ղեկավարելու ստեղծված աշխարհը և արտացոլելու Նրա բարությունը։ Մեղքը խաթարեց այդ կոչումը, սակայն ամբողջությամբ չվերացրեց մարդու աստվածատուր արժեքը։ Այս խոսքը նաև ավելի լիարժեք կերպով իրականանում է Հիսուս Քրիստոսի մեջ, Ով մարդ դառնալով ժամանակավորապես խոնարհվեց և մահվան չարչարանքից հետո պսակվեց փառքով ու պատվով (Եբրայեցիներին 2:9)։ Նրա մեջ մարդկային կոչումը հասնում է կատարյալ իրականացման։ Հավատացյալի համար այս խոսքը հիմք է և՛ խոնարհության և՛ արժանապատվության համար։ Մենք չպետք է աստվածացնենք մարդուն, բայց նաև չպետք է արհամարհենք նրան, քանի որ յուրաքանչյուր մարդ կրում է Արարչի պատկերը։