էլ ի՞նչ է մարդը, որ հիշում ես նրան, և մարդու որդին, որ այցելում ես նրան։
Տիեզերքի մեծության առջև Դավիթը զարմանում է Աստծո հոգատարության վրա։ Մարդը փոքր, սահմանափակ և մահկանացու է, սակայն Տերը հիշում է նրան և այցելում Իր բարությամբ։ «Հիշել» բառը այստեղ պարզապես տեղեկացված լինել չի նշանակում։ Այն ցույց է տալիս հոգատար ուշադրություն և ուխտային բարեհաճություն։ «Այցելել» նշանակում է մոտենալ օգնությամբ, առաջնորդությամբ ու շնորհով։ Մարդու արժանապատվությունը չի բխում նրա չափից, ուժից կամ ձեռքբերումներից, այլ Աստծո ուշադրությունից և նպատակից։ Այս խոսքը միաժամանակ խոնարհեցնում ու բարձրացնում է մարդուն։ Մենք այնքան մեծ չենք, որ Աստծուց անկախ ապրենք, սակայն այնքան աննշան էլ չենք, որ Նա մեզ մոռանա։ Նոր Կտակարանը այս հատվածը կապում է նաև Քրիստոսի հետ, Ով Իր խոնարհությամբ և փառքով կատարյալ կերպով իրականացրեց մարդկային կոչումը (Եբրայեցիներին 2:6–9)։