Երբ նայում եմ Քո երկինքներին՝ Քո մատների գործին, լուսնին և աստղերին, որոնք Դու հաստատեցիր,
Դավիթը գիշերային երկինքը դիտելիս տեսնում է ոչ թե պատահականություն, այլ Աստծո ձեռքի գործը։ «Քո մատների գործը» արտահայտությունը բանաստեղծական կերպով ցույց է տալիս, որ հսկայական տիեզերքը Տիրոջ համար դժվար գործ չէ։ Այն, ինչ մարդուն անհասանելիորեն մեծ է թվում, Նրա ստեղծագործ իմաստության արտահայտությունն է։ Լուսինն ու աստղերը հաստատված են կարգով և ծառայում են Աստծո սահմանած նպատակին։ Այս համարը հավատացյալին սովորեցնում է դիտել արարչությունը որպես երկրպագության հրավեր։ Բնության գեղեցկությունը ինքնանպատակ չէ, այլ վկայություն Արարչի մասին։ Միաժամանակ տիեզերքի մեծությունը մարդուն խոնարհեցնում է։ Մենք աշխարհի կենտրոնը չենք և մեր խնդիրները ամբողջ իրականության չափը չեն։ Սակայն հենց այդ մեծության մեջ Աստված ուշադրություն է դարձնում մարդուն։ Ուստի երկնքին նայելը կարող է միաժամանակ ծնել ակնածանք, խոնարհություն և վստահություն։