Տերը դատում է ժողովուրդներին։ Դատի՛ր ինձ, Տե՛ր, իմ արդարության և իմ մեջ եղած անմեղության համաձայն։
Դավիթը համարձակորեն խնդրում է, որ Աստված քննի տվյալ գործը և դատի իր արդարության ու անմեղության համաձայն։ Նա չի պնդում, թե իր ամբողջ կյանքում երբեք չի մեղանչել։ Խոսքը իրեն ներկայացված որոշակի մեղադրանքի վերաբերյալ մաքուր խղճի մասին է։ Այս տարբերակումը կարևոր է, որովհետև մարդը կարող է որևէ կոնկրետ հարցում անմեղ լինել, թեև ընդհանուր առմամբ շարունակում է Աստծո շնորհի կարիքն ունեցող մեղավոր մնալ։ Դավիթն իր դատը հանձնում է այն Դատավորին, Ով գիտի ոչ միայն մարդկանց խոսքերն ու արարքները, այլ նաև նրանց իրական շարժառիթները։ Մարդիկ կարող են սխալ դատել թերի տեղեկության, կողմնակալության կամ կեղծ վկայության պատճառով, բայց Աստծուց ոչինչ ծածկված չէ։ Այդ պատճառով այս համարը քաջալերում է զրպարտության կամ անարդար մեղադրանքի ժամանակ անվերջ մարդկանց առջև ինքնարդարանալու փոխարեն ապավինել Տիրոջ արդար քննությանը։ Միաժամանակ այս աղոթքը պահանջում է անկեղծ ինքնաքննություն։ Մենք չենք կարող Աստծուն խնդրել հաստատել մեր անմեղությունը, եթե գիտակցաբար թաքցնում ենք մեղքը կամ արդարացնում մեր սխալը։ Մաքուր խիղճը պահպանվում է ճշմարտությամբ ապրելով, մեղքը խոստովանելով և Աստծո շնորհին հնազանդվելով։