Վե՛ր կաց, Տե՛ր, Քո բարկությամբ, բարձրացի՛ր իմ թշնամիների կատաղության դեմ և արթնացի՛ր ինձ համար. դու սահմանեցիր իրավունքը։
«Վե՛ր կաց» և «արթնացի՛ր» խոսքերը բանաստեղծական խնդրանքներ են, որ Աստված բացահայտորեն միջամտի։ Դավիթը չի կարծում, թե Տերը բառացիորեն քնած կամ անգործ է, այլ խնդրում է, որ Նրա արդարությունը տեսանելի դառնա այն իրավիճակում, որտեղ չարը կարծես ազատորեն իշխում է։ Աստծո բարկությունը մարդկային անկառավարելի զայրույթ չէ, այլ Նրա սուրբ և արդար արձագանքը անարդարության հանդեպ։ «Դու սահմանեցիր իրավունքը» խոսքը ցույց է տալիս, որ Դավիթն իր դատը հանձնում է Աստծուն՝ որպես արդարության Օրենսդրի և Դատավորի։ Նա չի խնդրում կամայական վրեժ, այլ այն արդարությունը, որն Աստված Ինքն է սահմանել։ Հավատացյալը նույնպես կարող է աղոթել, որ Տերը կանգնեցնի բռնությունը, բացահայտի սուտը և պաշտպանի ճնշվածին։ Սակայն այդ աղոթքը պետք է զերծ լինի անձնական ատելությունից։ Մենք դատաստանը հանձնում ենք Աստծուն, որովհետև միայն Նա է ամբողջությամբ ճանաչում սրտերն ու հանգամանքները։ Նրա դատաստանը երբեք ուշացած չէ, թեև մեր աչքին երբեմն երկար սպասված է թվում։