ապա թող թշնամին հալածի իմ անձը և հասնի ինձ, թող գետին տապալի իմ կյանքը և իմ փառքը փոշու մեջ բնակեցնի։
Դավիթը ուժեղ պայմանական խոսքերով իրեն հանձնում է Աստծո դատաստանին։ Եթե իրապես մեղավոր է իրեն վերագրվող անիրավության մեջ՝ նա ընդունում է, որ պատիժը արդար կլինի։ «Կյանքը գետին տապալել» և «փառքը փոշու մեջ բնակեցնել» պատկերները նկարագրում են լիակատար պարտություն ու նվաստացում։ Այս խոսքը սովորական ինքնանզովք չէ և չպետք է անզգուշորեն կրկնվի։ Այն ցույց է տալիս Դավթի համոզվածությունը տվյալ մեղադրանքի հարցում և նրա պատրաստակամությունը՝ կանգնելու Աստծո անաչառ քննության առաջ։ Հավատացյալի համար սկզբունքն այն է, որ ճշմարտությունը ավելի կարևոր է, քան սեփական հեղինակությունը պաշտպանելը։ Մենք պետք է ցանկանանք, որ Աստված բացահայտի իրականությունը նույնիսկ այն ժամանակ, երբ այն մեզ համար ցավալի է։ Միաժամանակ մեր վերջնական հույսը սեփական անմեղության մեջ չէ։ Բոլորս կարիք ունենք Քրիստոսի շնորհի։ Ուստի ինքնաքննությունը պետք է ուղեկցվի ոչ թե հպարտությամբ, այլ ապաշխարությամբ ու Աստծո ողորմությանը ապավինելով։