եթե ինձ հետ խաղաղ ապրողին չարությամբ հատուցեցի կամ առանց պատճառի կողոպտեցի ինձ հակառակվողին,
Դավիթը առանձնացնում է երկու հնարավոր մեղք՝ բարեկամին չարությամբ հատուցելը և հակառակորդի հանդեպ անարդար վարվելը։ Առաջինը երախտամոռություն է, երկրորդը՝ վրեժխնդրություն կամ շահագործում։ Նա հայտարարում է, որ չի ցանկանում արդարանալ միայն այն պատճառով, որ դիմացինը հակառակորդ է։ Նույնիսկ թշնամու հանդեպ մարդը իրավունք չունի անիրավություն գործելու։ Սա լայնորեն կիրառելի սկզբունք է քրիստոնեական կյանքի համար։ Մեզ պատճառված վնասը չի սրբացնում մեր մեղավոր պատասխանը։ Հավատացյալը կոչված է չարին չարով չհատուցելու և հնարավորության սահմաններում խաղաղություն պահելու (Հռոմեացիներին 12:17–18)։ Դավիթը իր վարքը ներկայացնում է Աստծո քննությանը՝ ցույց տալով, որ արդարության պահանջը պետք է սկսվի սեփական սրտից։ Մենք չենք կարող համոզիչ կերպով աղոթել չարի դադարեցման համար, եթե ինքներս գիտակցաբար գործադրում ենք նույն չարը։ Այս համարը սովորեցնում է, որ նույնիսկ թշնամու հանդեպ պետք է մնալ արդար և չթույլատրել, որ նրա գործած չարը մեզ ևս մղի չարագործության։