Տե՛ր, իմ Աստված, եթե ես այս բանն արել եմ, եթե իմ ձեռքերում անիրավություն կա,
Դավիթը Աստծո դատաստանը խնդրելուց առաջ պատրաստ է ինքնաքննության։ Նա չի ենթադրում, թե իր արդարությունը ինքնաբերաբար հաստատված է միայն այն պատճառով, որ ինքը տառապում է։ «Եթե ես այս բանն արել եմ» խոսքը ցույց է տալիս, որ նա պատրաստ է իր վարքը բացել Տիրոջ առաջ։ Սա կարևոր օրինակ է յուրաքանչյուր հակամարտության ժամանակ։ Մարդը հեշտությամբ տեսնում է դիմացինի մեղքը և անտեսում սեփական պատասխանատվությունը։ Դավիթը խնդրում է արդար դատաստան, ուստի ընդունում է, որ այդ նույն դատաստանը պետք է քննի նաև իրեն։ «Ձեռքերում անիրավություն» արտահայտությունը վերաբերում է գործված մեղքին։ Հավատացյալը նույնպես պետք է հարցնի՝ արդյո՞ք իր խոսքը, վերաբերմունքը կամ քայլերը նպաստել են խնդրին։ Ինքնաքննությունը չի նշանակում ընդունել կեղծ մեղադրանքը։ Այն նշանակում է խոնարհությամբ թույլ տալ, որ Աստծո լույսը բացահայտի ճշմարտությունը։ Մաքուր խիղճը ծնվում է ոչ թե ինքնարդարացումից, այլ անկեղծ ապաշխարությունից ու շնորհից։