Որպեսզի առյուծի պես չհոշոտեն իմ անձը ու պատառոտեն և ազատող չլինի։
Հալածողը ներկայացվում է առյուծի պատկերով։ Առյուծը արագ, ուժեղ ու անողոք գիշատիչ է, իսկ նրա զոհը սեփական ուժերով հազիվ կարող է ազատվել։ Դավիթն այս պատկերով արտահայտում է իր անպաշտպան վիճակն ու վտանգի լրջությունը։ «Երբ ազատող չկա» խոսքը մարդկային տեսանկյունից լիակատար մենակություն է նկարագրում։ Սակայն հենց այդ պահին նա դիմում է Տիրոջը՝ որպես միակ իրական Ազատողի։ Բանաստեղծական պատկերը կարող է նաև նկարագրել զրպարտության կործանարար ուժը։ Կեղծ խոսքը երբեմն մարդու հեղինակությունն ու խաղաղությունը պատառոտում է նույնքան դաժանորեն, որքան գազանը մարմինը։ Հավատացյալը կարող է հանդիպել այնպիսի իրավիճակների, որտեղ ոչ ոք չի հասկանում կամ պաշտպանում իրեն։ Այս համարը սովորեցնում է այդ մենակությունը բերել Աստծո առաջ։ Տերը կարող է ազատել ոչ միայն տեսանելի բռնությունից, այլ նաև հոգին կործանող վախից։ Երբ մարդկային օգնություն չի երևում՝ աստվածային օգնությունը չի դադարում իրական լինելուց։