Ես Տիրոջը գոհություն կհայտնեմ Նրա արդարության համար և սաղմոս կերգեմ Բարձրյալ Տիրոջ անվանը։
Սաղմոսը ավարտվում է ոչ թե թշնամու, այլ Աստծո վրա կենտրոնացած գոհությամբ։ Դավիթը գոհանում է Տիրոջ արդարության համար։ Նա դեռ կարող է չտեսնել դատաստանի ամբողջական իրականացումը, սակայն վստահում է Աստծո բնավորությանը։ Գոհությունը այստեղ հավատքի գործողություն է։ Դավիթը իր խաղաղությունը չի հիմնում այն բանի վրա, որ ինքն է վերահսկում արդյունքը, այլ այն բանի վրա, որ արդար Դատավորը Տերն է։ «Բարձրյալ» անունը հիշեցնում է, որ Աստված վեր է բոլոր հակառակորդներից ու երկրային իշխանություններից։ Նրան սաղմոս երգելը նշանակում է հրապարակայնորեն ճանաչել Նրա բարությունն ու արդարությունը։ Հավատացյալի աղոթքն էլ պետք է վերջապես առաջնորդի երկրպագության։ Մենք ոչ միայն օգնություն ենք խնդրում, այլ նաև սովորում ենք ճանաչել Աստծուն փորձության մեջ։ Երբ դատաստանը հանձնում ենք Նրան՝ սիրտը ազատվում է վրեժի բեռից և կարողանում է գոհանալ։ Տիրոջ արդարությունը մեր հույսի, խաղաղության և երգի հաստատուն հիմքն է։