Նրա չարությունը կվերադառնա իր գլխին և նրա անիրավությունը կիջնի իր գագաթին։
Այստեղ շարունակվում է նախորդ համարի պատկերը և հաստատում հատուցման սկզբունքը։ Մարդու չարությունն ու բռնությունը վերջում վերադառնում են իր վրա։ Սա միշտ չէ, որ կատարվում է անմիջապես կամ մարդկանց աչքի առաջ, սակայն Աստծո արդար կառավարման ներքո մեղքը չի մնում առանց հետևանքի։ Անիրավությունը վնասում է ոչ միայն զոհին, այլ նաև անիրավություն գործողի հոգին։ Այն կարծրացնում է սիրտը, կործանում հարաբերությունները և մարդուն կանգնեցնում Աստծո դատաստանի առաջ։ Դավիթը այս ճշմարտությունից մխիթարվում է, որովհետև պարտավոր չէ անձամբ վրեժ լուծել։ Հավատացյալը կարող է անարդարության բեռը հանձնել Տիրոջը՝ վստահ լինելով, որ Նա ճշմարտությունը գիտի։ Միաժամանակ համարը զգուշացնում է սեփական վարքի մասին։ Ինչ սերմանում ենք՝ այն էլ հնձելու ենք (Գաղատացիներին 6:7)։ Ուստի պետք է հրաժարվել չարությունից, ապաշխարել և Քրիստոսի շնորհով ընտրել արդարության, ողորմության և խաղաղության ճանապարհը։