Ահա նա անօրենություն է երկնում. հղացած է չարությամբ և սուտ է ծնում։
Մեղքը նկարագրվում է հղիության ու ծննդի պատկերով։ Չարությունը սովորաբար հանկարծակի չի ծնվում․ այն սկսվում է սրտում ընդունված ցանկությունից, հասունանում մտքերի ու մտադրությունների մեջ և վերջապես արտահայտվում ստի կամ մեղավոր գործի տեսքով։«Անօրենություն է երկնում» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ մեղավոր ծրագիրը մարդու ներսում աշխատանք է կատարում և նրան կապում իր ընթացքին։ Սուտը այստեղ չարության ծնված պտուղն է։ Այս պատկերը հավատացյալին սովորեցնում է մեղքի դեմ պայքարել վաղ փուլում։ Երբ չար ցանկությունը դեռ սրտում է՝ այն պետք է բերել Աստծո լույսի առաջ և մերժել։ Եթե այն սնուցվում է՝ վերջապես մեղավոր գործի կվերածվի (Հակոբոս 1:14–15)։ Մարդը հաճախ միայն արտաքին արարքն է համարում մեղք, սակայն Աստված տեսնում է նաև ներքին հղացումը։ Ուստի սրբությունը պահանջում է ոչ միայն վարքի վերահսկում, այլ սրտի նորոգում։ Քրիստոսի շնորհը մաքրում է մարդու ներսը և զորություն է տալիս, որ չարության փոխարեն նրա կյանքում ճշմարտության և արդարության պտուղ ծնվի։