Նա նրա համար մահվան զենքեր պատրաստեց և Իր նետերը կրակոտ դարձրեց։
Մահվան զենքերն ու կրակոտ նետերը բանաստեղծական պատկերներ են, որոնք շեշտում են աստվածային դատաստանի լրջությունն ու անխուսափելիությունը։ Դավիթը չի նկարագրում սովորական մարդկային պատերազմ, այլ ցույց է տալիս, որ չարի դեմ Տիրոջ արդարությունը հզոր է և նպատակին հասնող։ Այս պատկերները չպետք է մարդկանց դաժանությունը արդարացնելու համար օգտագործվեն։ Դատաստանի գործիքները Աստծո ձեռքում են, ոչ հավատացյալի։ Մեր կոչումը վրեժխնդրությունը չէ, այլ ճշմարտությունը վկայելն ու դատաստանը Տիրոջը հանձնելը։ Համարը նաև քանդում է այն պատրանքը, թե մեղքը անվնաս է կամ կարող է հավիտյան մնալ առանց հետևանքի։ Աստված համբերատար է, սակայն Նրա արդար դատաստանը վերջնականապես կհաղթի չարին։ Այս նախազգուշացումը պետք է մեզ մղի ոչ թե հուսահատության, այլ ապաշխարության։ Քրիստոսում ապաստան գտնողը ազատվում է դատապարտությունից, որովհետև Նա Իր վրա վերցրեց հավատացյալի պատիժը։ Ուստի դատաստանի լրջությունը առավել մեծ է դարձնում շնորհի արժեքը։