Դավիթը կրկնությամբ հաստատում է իր վստահությունը։ «Լսեց» և «ընդունեց» բառերը ցույց են տալիս, որ աղոթքը չի կորել դատարկության մեջ։ Տերը ոչ միայն տեղեկացավ նրա ցավին, այլ բարեհաճությամբ ընդունեց նրա խնդրանքը։ Սա չի նշանակում, թե Աստված միշտ պատասխանում է ճիշտ այն ձևով ու պահին, ինչպես մենք ենք ցանկանում։ Աղոթքի ընդունված լինելը հիմնվում է Նրա իմաստության և բարության վրա։ Երբ հավատացյալը մոտենում է ապաշխարությամբ ու վստահությամբ՝ կարող է համոզված լինել, որ Աստված լսում է։ Նոր Ուխտում Քրիստոսը բացել է դեպի Հայրը տանող ճանապարհը և Նրա անունով աղոթողը մոտենում է շնորհի աթոռին (Եբրայեցիներին 4:16)։ Այս համարը քաջալերում է չդադարել աղոթելուց, երբ պատասխանը դեռ տեսանելի չէ։ Դավթի վստահությունը ծնվեց աղոթքի մեջ։ Նա սկսեց տկարությամբ և ավարտեց համոզվածությամբ։ Աստծո ներկայության մեջ երկար մնալը հաճախ չի փոխում միայն իրավիճակը, այլ նախ փոխում է աղոթողի սիրտը։