Հեռացե՛ք ինձանից, ո՛վ բոլոր անօրենություն գործողներ, որովհետև Տերը լսեց իմ լացի ձայնը։
Այս համարում սաղմոսի մթնոլորտը հանկարծ փոխվում է։ Դավթի տկար աղաղակը վերածվում է վստահ խոսքի։ Հանգամանքները գուցե դեռ չէին փոխվել, սակայն նա համոզվել էր, որ Տերը լսել է իրեն։ Աստծո լսելը նրա համար արդեն հաղթանակի սկիզբ էր։ Այդ վստահությամբ նա դիմում է անօրենություն գործողներին և հայտարարում, որ նրանց իշխանությունը վերջնական չէ։ «Հեռացե՛ք ինձանից» խոսքը նաև բարոյական սահման է։ Դավիթը հրաժարվում է իր կյանքը կապել նրանց չար ընթացքի հետ։ Հավատացյալը նույնպես կոչված է չարի ազդեցությունից հեռանալու՝ առանց մարդկանց հանդեպ ատելության։ Մենք կարող ենք ողորմություն ցանկանալ մեղավորի համար և միաժամանակ մերժել նրա անօրեն գործերը։ Համարը սովորեցնում է, որ աղոթքի պատասխանի վստահությունը միշտ չէ, որ անմիջապես զգալի փոփոխություն է առաջացնում դրսում։ Երբեմն Աստված նախ ամրացնում է սիրտը։ Տիրոջ լսող ողորմությունը տկարացած մարդուն նորովի տալիս է կանգնելու և չարին դիմադրելու քաջություն։