Աչքս մաշվեց տրտմությունից և տկարացավ իմ թշնամիների պատճառով։
Աչքը այստեղ արտահայտում է Դավթի ամբողջ ներքին ուժն ու կյանքի աշխուժությունը։ Երկարատև տրտմությունը մաշեցրել էր նրան և թշնամիների ճնշումը վաղաժամ ծերության պես ծանրացել էր նրա վրա։ «Տկարացավ իմ թշնամիների պատճառով» խոսքը նշանակում է, որ հակառակորդների շարունակական ճնշումը թուլացրել էր նրան, մթագնել նրա հայացքը և ծանրացրել հոգին։ Այս պատկերը ցույց է տալիս, որ հոգևոր ու հուզական ցավը կարող է ազդեցություն ունենալ նաև մարմնի վրա։ Սաղմոսը չի նվազեցնում տառապանքի լրջությունը։ Միաժամանակ Դավիթը շարունակում է խոսել Աստծո հետ։ Նրա թշնամիները կարող էին մաշեցնել աչքերը, բայց չէին կարող լռեցնել աղոթքը։ Հավատացյալի համար սա կարևոր օրինակ է։ Երբ ուժերը նվազում են՝ աղոթքը կարող է կարճանալ ու դառնալ հառաչանք, սակայն այն դեռ կարող է մնալ կենդանի կապ Տիրոջ հետ։ Մենք չպետք է դատենք տառապող մարդուն՝ կարծելով, թե նրա հոգնածությունը հավատքի պակաս է։ Ավելի ճիշտ է նրա բեռը կրել, մխիթարել և ուղղել դեպի Աստծո ողորմությունը։ Տերը տեսնում է ոչ միայն բացահայտ վերքը, այլ նաև երկար տրտմությունից մաշված հոգին։