Վերադարձի՛ր, Տե՛ր, փրկի՛ր իմ անձը։ Ազատի՛ր ինձ, քանի որ ողորմած ես։
«Վերադարձի՛ր» խնդրանքը չի նշանակում, թե Աստված իրականում հեռացել կամ փոխել է Իր տեղը։ Դավիթը խնդրում է, որ Տերը կրկին տեսանելի դարձնի Իր բարեհաճ ներկայությունն ու օգնությունը։ Փորձության պահին մարդուն կարող է թվալ, թե Աստված թաքցրել է Իր երեսը։ Այդ ժամանակ նա կարիք ունի ոչ միայն հանգամանքների փոփոխության, այլ նաև Տիրոջ մոտիկության նոր զգացման։ Դավիթը փրկությունը խնդրում է «Քանի որ ողորմած ես» հիմնավորմամբ։ Սա շնորհի լեզուն է։ Նա չի ասում՝ փրկիր ինձ, որովհետև արժանի եմ, այլ՝ որովհետև Դու ողորմած ես։ Հավատացյալի վստահության հիմքը Աստծո անփոփոխ բնավորությունն է։ Մեր զգացումները կարող են փոխվել, սակայն Նրա ողորմությունը հաստատուն է։ Քրիստոսի մեջ այդ ողորմությունը առավել հայտնվեց, որովհետև Աստված Իր Որդու միջոցով եկավ կորածին փրկելու։ Ուստի նույնիսկ հոգևոր խավարի ժամանակ հավատացյալը կարող է խնդրել Տիրոջ օգնությունը՝ ապավինելով ոչ թե սեփական ուժերին, այլ Նրա հավատարիմ սիրուն։