Իմ անձը խիստ ցնցվում է։ Իսկ Դու, ո՛վ Տեր, մինչև ե՞րբ...
Տառապանքը միայն Դավթի մարմնի վրա չէր ազդել։ Նրա անձը նույնպես խորապես խռովված էր։ «Մինչև ե՞րբ» հարցը Սաղմոսներում հաճախ հանդիպող հավատքի աղաղակ է։ Այն չի նշանակում, թե Դավիթը դադարել է հավատալ Աստծուն։ Ընդհակառակը՝ նա հենց Տիրոջն է դիմում, որովհետև համոզված է, որ միայն Նա կարող է վերջ տալ ցավին։ Սպասման ժամանակը հաճախ ավելի ծանր է, քան հենց փորձությունը։ Երբ պատասխանն ուշանում է՝ մարդը կարող է իրեն մոռացված զգալ։ Սակայն Աստծո լռությունը անտարբերություն չէ։ Նա գործում է նաև այն ժամանակ, երբ մենք չենք տեսնում արդյունքը։ Այս համարը հավատացյալին թույլ է տալիս անկեղծորեն արտահայտել իր հոգևոր խռովքը՝ առանց կեղծ հանդարտություն ձևացնելու։ Միաժամանակ հարցը պետք է մնա աղոթքի շրջանակում և չդառնա անհավատության վերջնական եզրակացություն։ Մենք կարող ենք ասել «մինչև ե՞րբ» և շարունակել սպասել Տիրոջը՝ վստահելով Նրա իմաստուն ժամանակին։