Ողորմի՛ր ինձ, Տե՛ր, որովհետև տկար եմ։ Բժշկի՛ր ինձ, Տե՛ր, որովհետև մինչև ոսկորներս ցնցվում եմ։
Դավիթը իր խնդրանքը չի հիմնում արժանիքների վրա։ Նա ասում է. «Ողորմի՛ր ինձ»։ Նրա վիճակը տկար է և ամբողջ էությունը ցնցված է։ «Մինչև ոսկորներս ցնցվում եմ» արտահայտությունը պատկերում է խոր տառապանք, որը հասել է մինչև մարմնի ամուր համարվող հիմքերը։ Հնարավոր է, որ նա միաժամանակ կրել է մարմնական հիվանդություն, հոգևոր ծանրություն ու թշնամիների ճնշում։ Սաղմոսը չի պահանջում դրանք խստորեն բաժանել։ Մարդու մարմինն ու հոգին հաճախ միասին են տառապում։ Դավիթը բժշկություն է խնդրում Տիրոջից՝ ճանաչելով Նրան որպես կյանքի աղբյուր։ Սա չի մերժում բժշկական կամ մարդկային օգնությունը, սակայն հիշեցնում է, որ վերջնական ապավենը Աստված է։ Հավատացյալը կարող է իր մարմնական ու հոգևոր տկարությունը անկեղծորեն բերել Նրա առաջ։ Տկարությունը ամոթ չէ, երբ այն մեզ առաջնորդում է դեպի շնորհը։ Աստծո զորությունը հաճախ առավել պարզ է դառնում այնտեղ, որտեղ մարդը ընդունում է իր սահմանափակությունը։