Տե՛ր, Քո բարկությամբ ինձ մի՛ հանդիմանիր և Քո սրտմտությամբ ինձ մի՛ պատժիր։
Դավիթը չի խնդրում, որ Աստված երբեք չհանդիմանի կամ չուղղի իրեն։ Նա աղաչում է, որ այդ հանդիմանությունը չլինի կործանող բարկության և խիստ դատաստանի ձևով։ Նա գիտակցում է իր մեղավորությունն ու Աստծո սրբությունը, սակայն իր հույսը դնում է Տիրոջ ողորմության վրա։ Աստծո հանդիմանությունը հավատացյալի կյանքում կարող է լինել հայրական խրատ, որի նպատակը ոչ թե ոչնչացնելն է, այլ մեղքից դարձնելը, սիրտը մաքրելը և մարդուն վերականգնելը։ Դավիթը խնդրում է, որ արդար դատաստանի խստության փոխարեն իր հանդեպ գործի Աստծո գթառատ ուղղումը։ Այս աղոթքը սովորեցնում է երկու ծայրահեղությունից հեռու մնալ։ Մարդը չպետք է թեթևամտորեն վերաբերվի մեղքին՝ կարծելով, թե այն լուրջ հետևանք չունի։ Միևնույն ժամանակ նա չպետք է հուսահատվի՝ կարծելով, թե այլևս ողորմության հույս չկա։ Ապաշխարող մարդը չի արդարացնում իրեն և չի վիճում Աստծո հետ, այլ խոնարհությամբ ընդունում է իր մեղքը և դիմում Նրա գթությանը։ Նոր Ուխտում հավատացյալը գիտի, որ Քրիստոսը Իր վրա վերցրեց մեղքի դատապարտությունը։ Այդ պատճառով Քրիստոսի մեջ գտնվողը վերջնական դատապարտության տակ չէ (Հռոմեացիներին 8:1)։ Սակայն սա չի նշանակում, որ Աստված անտեսում է Իր ժողովրդի մեղքերը։ Նա շարունակում է հայրական սիրով խրատել, ուղղել և սրբացնել նրանց։ Այդ խրատը դատավորի կործանող պատիժ չէ, այլ Հոր ուղղող ներգործություն։ Ուստի հավատացյալի ճիշտ արձագանքը խոնարհ ապաշխարությունն է, մեղքից հրաժարվելը և Աստծո ողորմությանը վստահելը։