Որովհետև նրանց բերանում ճշմարտություն չկա, նրանց ներսը չարություն է։ Նրանց կոկորդը բաց գերեզման է, իրենց լեզվով նենգություն են անում։
Դավիթը նկարագրում է չար խոսքի ներքին աղբյուրն ու կործանարար ազդեցությունը։ Խնդիրը միայն սխալ արտահայտությունները չեն։ «Նրանց ներսը չարություն է» խոսքը ցույց է տալիս ապականված սիրտը, որից բխում են սուտն ու շողոքորթությունը։ «Բաց գերեզման» պատկերը ներկայացնում է խոսք, որը մահ ու ապականություն է տարածում։ Նենգ լեզուն ճշմարտությունը խեղաթյուրում է՝ խաբելու, մոլորեցնելու կամ վնասելու նպատակով։ Նոր Կտակարանը այս խոսքը հիշատակում է մարդկային մեղավորության համընդհանուր վիճակը նկարագրելիս (Հռոմեացիներին 3:13)։ Ուստի համարը միայն Դավթի թշնամիների մասին չէ։ Այն յուրաքանչյուր մարդու կոչ է անում քննել իր խոսքը։ Մեր բառերը կարող են բժշկել կամ վիրավորել, կառուցել կամ քանդել։ Քրիստոնեական կյանքում լեզվի սրբությունը մեծ նշանակություն ունի։ Հավատացյալը պետք է հրաժարվի կեղծ հաճոյախոսությունից, բամբասանքից ու մոլորեցնող խոսքից և ճշմարտությունը խոսի սիրով։