Բայց ես Քո մեծ ողորմությամբ Քո տունը կմտնեմ և կերկրպագեմ Քո սուրբ տաճարում քո երկյուղով։
Դավիթը Աստծո ներկայությանը մոտենալու իր իրավունքը չի հիմնում սեփական արժանիքների վրա։ Նա ասում է. «Քո մեծ ողորմությամբ»։ Սա համարի գլխավոր շեշտն է։ Մարդը Աստծո տուն է մտնում ոչ թե այն պատճառով, որ ինքն անթերի է, այլ որովհետև Տերը ողորմած է։ Միաժամանակ այդ ողորմությունը անպատկառություն չի ծնում։ Դավիթը երկրպագում է «երկյուղով»՝ ակնածանքով ճանաչելով Աստծո սրբությունը։ Ողորմությունն ու երկյուղը հակառակ չեն միմյանց։ Որքան խորն ենք հասկանում, որ Աստված շնորհով է ընդունում մեզ, այնքան ավելի մեծ խոնարհությամբ ենք կանգնում Նրա առաջ։ Հին Ուխտում տաճարը Աստծո ներկայության նշանավոր վայրն էր։ Նոր Ուխտում հավատացյալները Աստծուն մոտենում են Քրիստոսի միջոցով, Ով բացեց դեպի Հայրը տանող ճանապարհը (Եբրայեցիներին 10:19–22)։ Այս համարը սովորեցնում է, որ ճշմարիտ երկրպագությունը հիմնվում է շնորհի վրա և արտահայտվում ակնածանքով, շնորհակալությամբ ու հնազանդությամբ։