Դու կկորցնես սուտ խոսողներին։ Արյունահեղ և նենգ մարդուց Տերը գարշում է։
Այս համարը ցույց է տալիս, որ Աստված դատում է թե՛ խոսքի և թե՛ գործի մեղավոր ընթացքը։ Սուտը հաճախ թվում է ավելի փոքր մեղք, սակայն այն քայքայում է վստահությունը և ծառայում է ավելի մեծ անարդարության։ Նենգ մարդը խոսքերով թաքցնում է իր իրական նպատակը, իսկ արյունահեղը վնասում է ուրիշի կյանքը։ Տիրոջ գարշանքը նշանակում է Նրա կատարյալ մերժումը այսպիսի ընթացքի հանդեպ։ Սա չի արդարացնում անձնական վրեժխնդրությունը։ Դավիթը դատաստանը թողնում է Աստծուն։ Հավատացյալն էլ չպետք է պատասխանի ստին ստով կամ բռնությանը բռնությամբ։ Նա կոչված է ճշմարտություն խոսելու և արդարությունը Տիրոջը հանձնելու։ Համարը նաև հիշեցնում է, որ Աստծո առջև խոսքը բարոյական պատասխանատվություն ունի։ Մեր շուրթերի գործածությունը չի կարող առանձնացվել մեր հավատքից։ Աստծուն երկրպագողը պետք է ապրի ազնվությամբ և ճշմարտությամբ։