Տե՛ր, առավոտյան կլսես իմ ձայնը։ Առավոտյան աղոթքս Քո առաջ կդնեմ և կսպասեմ։
Առավոտը Դավթի համար Աստծուն դիմելու առանձնահատուկ ժամանակ է։ Օրվա սկզբում նա իր մտքերը, վախերն ու ծրագրերը Տիրոջ առաջ է դնում։ «Աղոթքս Քո առաջ կդնեմ» արտահայտությունը կարող է հիշեցնել կարգով մատուցվող զոհը։ Դավիթը իր խնդրանքները չի արտաբերում անփույթ կերպով, այլ գիտակցաբար ներկայացնում է Աստծուն։ Այնուհետև նա «սպասում է»։ Ճշմարիտ աղոթքը միայն խոսելը չէ, այլ նաև հավատքով Աստծո պատասխանը ակնկալելը։ Սպասումը չի նշանակում պարտադրել Տիրոջը մեր նախընտրած լուծումը։ Այն նշանակում է վստահել, որ Նա լսել է և Իր իմաստությամբ կգործի։ Առավոտյան աղոթքը նաև ամբողջ օրը Աստծո իշխանությանը հանձնելու սովորություն է։ Նախքան աշխարհի աղմուկը մտնի մեր սիրտը՝ մենք կարող ենք մեր միտքը ուղղել Տիրոջը։ Այս համարը հավատացյալին հորդորում է աղոթքը դարձնել ոչ թե պատահական արձագանք միայն ճգնաժամի պահին, այլ կյանքի կանոնավոր ու սպասումով լի ընթացք։