Ականջ դիր իմ խոսքերին, ո՛վ Տեր, ուշադրություն դարձրու իմ աղաղակին։
Դավիթն Աստծուն ներկայացնում է ոչ միայն իր արտասանած խոսքերը, այլ նաև սրտի խորքում եղած հառաչանքը։ Երբեմն ցավն այնքան մեծ է լինում, որ մարդը չի կարողանում այն հստակ բառերով արտահայտել։ Սակայն Տերը լսում է նաև այն, ինչ շուրթերը չեն կարող ամբողջությամբ ասել։ «Ուշադրություն դարձրու իմ աղաղակին» խնդրանքը ցույց է տալիս աղոթողի վստահությունը, որ Աստված ճանաչում է նրա ներքին վիճակը և գիտի իրական կարիքը։ Սա չի նշանակում, թե Տերը տեղեկության կարիք ունի, այլ արտահայտում է մարդու ցանկությունը՝ ամբողջությամբ բացվել Նրա առաջ։ Հավատացյալը կարող է Աստծուն մոտենալ առանց ձևականության՝ պատմելով իր վախերը, շփոթությունն ու հոգևոր ցավը։ Աղոթքի արժեքը միայն գեղեցիկ բառերի մեջ չէ, այլ անկեղծ սրտի։ Նույնիսկ երբ մեր խոսքերը անկատար են՝ Սուրբ Հոգին օգնում է մեր տկարությանը և բարեխոսում մեզ համար (Հռոմեացիներին 8:26)։