Բայց թող ուրախանան բոլոր նրանք, ովքեր Քեզ են ապավինում։ Թող հավիտյան ցնծան, որովհետև Դու պաշտպանում ես նրանց։ Քո անունը սիրողները թող ուրախանան Քեզանով։
Դավիթը հակադրում է ապստամբների անկումն ու Աստծուն ապավինողների ուրախությունը։ Այս ուրախությունը հիմնված չէ միայն արտաքին բարենպաստ պայմանների վրա։ Այն ծնվում է Տիրոջ պաշտպանության և ներկայության գիտակցությունից։ «Քո անունը սիրողները» խոսքում ի նկատի ունի նրանց, ովքեր սիրում են Աստծուն այնպիսին, ինչպիսին Նա հայտնել է Իրեն՝ սուրբ, արդար, ողորմած և հավատարիմ։ Աստծո անունը սիրել նշանակում է գնահատել Նրա բնավորությունն ու ցանկանալ ապրել Նրա կամքի համաձայն։ «Հավիտյան ցնծան» խոսքը ցույց է տալիս, որ Աստծուց բխող ուրախությունը ավելի խորն է, քան անցողիկ հաջողությունը։ Հավատացյալը կարող է նաև ցավի մեջ ունենալ ներքին ցնծություն, որովհետև գիտի, որ պատկանում է Տիրոջը։ Համարը մեզ սովորեցնում է ուրախության կենտրոնը տեղափոխել հանգամանքներից դեպի Աստված։ Երբ Նա է մեր ապավենը՝ պաշտպանությունը միշտ չի նշանակում դժվարության բացակայություն, այլ Նրա հավատարիմ ներկայությունը դժվարության մեջ։