Դատապարտի՛ր նրանց, ո՛վ Աստված։ Թող նրանք ընկնեն իրենց խորհուրդներից։ Նրանց բազմաթիվ հանցանքների պատճառով հեռացրո՛ւ նրանց, որովհետև Քո դեմ ապստամբեցին։
Դավիթը դատաստանը հանձնում է Աստծուն։ Նա անձամբ վրեժ լուծելու ծրագիր չի կազմում, այլ խնդրում է, որ Տերը արդարությամբ քննի նրանց գործերը։ «Թող նրանք ընկնեն իրենց խորհուրդներից» խոսքը ցույց է տալիս մեղքի ինքնակործան բնույթը։ Չար ծրագիրը հաճախ իր մեջ կրում է իր անկման սերմը։ Դավթի գլխավոր մտահոգությունը միայն իրեն պատճառված վնասը չէ։ Նա տեսնում է, որ նրանց ապստամբությունը ուղղված է Աստծո դեմ։ Այսպիսի աղոթքները պետք է հասկանալ աստվածային արդարության լույսի ներքո և ոչ որպես անձնական ատելության թույլտվություն։ Քրիստոսը հավատացյալներին սովորեցնում է սիրել թշնամիներին ու աղոթել հալածողների համար (Մատթեոս 5:44)։ Այդ սերը չի նշանակում չարը բարի անվանել։ Մենք կարող ենք միաժամանակ աղոթել մեղավորի ապաշխարության և անարդարության դադարեցման համար։ Վերջնական դատաստանը պատկանում է Տիրոջը, Ով Իր կատարյալ գիտությամբ ու արդարությամբ է դատում։