Խաղաղությամբ կպառկեմ և իսկույն կքնեմ, որովհետև Դու ես միայն ո՛վ Տեր, ինձ ապահովության մեջ բնակեցնում։
Սաղմոսը ավարտվում է խաղաղ հանգստի պատկերով։ Դավթի շուրջ խնդիրները գուցե դեռ ամբողջությամբ չէին լուծվել, սակայն նրա սիրտը խաղաղվել էր Աստծո ներկայության մեջ։ Նա կարող էր պառկել ու քնել, որովհետև իր անվտանգությունը չէր կապում պահակների, պատերի կամ բարենպաստ հանգամանքների հետ։ «Դու ես միայն ո՛վ Տեր» խոսքը ընդգծում է վստահության բացառիկ ուղղությունը։ Մարդկային միջոցները կարող են օգտակար լինել, սակայն վերջնական անվտանգությունը Տիրոջից է։ Քունը հավատքի գործ է, որովհետև մարդը հրաժարվում է ամեն ինչ վերահսկելու փորձից և իրեն հանձնում Աստծո պահպանությանը։ Այս համարը հատկապես մխիթարիչ է անհանգստության ու անորոշության ժամանակ։ Խաղաղությունը չի նշանակում վտանգի բացակայություն, այլ Աստծո ներկայության գիտակցություն վտանգի մեջ։ Հավատացյալը կարող է օրը ավարտել իր մտահոգությունները Տիրոջը հանձնելով։ Նա, Ով երբեք չի ննջում, պահպանում է Իրեն ապավինողին և խաղաղություն տալիս նույնիսկ ծանրագույն գիշերներում։