Դու իմ սրտում ավելի մեծ ուրախություն դրեցիր, քան նրանց՝ իրենց ցորենի ու գինու առատության ժամանակ։
Դավիթը համեմատում է երկու տեսակի ուրախություն։ Մարդիկ ուրախանում են, երբ ցորենն ու գինին առատանում են, այսինքն՝ երբ նյութական բերքն ու բարեկեցությունը մեծանում են։ Այդ ուրախությունը ինքնին սխալ չէ, որովհետև Աստծո պարգևները կարելի է երախտագիտությամբ վայելել։ Սակայն այն կախված է փոփոխական հանգամանքներից։ Իսկ Աստծուց տրված ներքին ուրախությունն ավելի խոր և հաստատուն է։ Դավթի խոսքը՝ «Դու իմ սրտում ավելի մեծ ուրախություն դրեցիր», ցույց է տալիս, որ այս ուրախությունը մարդու ստեղծած տրամադրություն չէ, այլ Տիրոջ կողմից տրված պարգև։ Այն կարող է պահպանվել նաև այն ժամանակ, երբ նյութական առատությունը նվազում է կամ կյանքը դժվարանում։ Հավատացյալի ուրախության գլխավոր աղբյուրը Աստծո բարեհաճությունն ու ներկայությունն են։ Այս համարը կոչ է անում քննել, թե ինչի վրա է հիմնված մեր ուրախությունը։ Նյութական բարիքները կարող են փոխվել կամ կորչել, սակայն Տիրոջից եկող ուրախությունը մնում է սրտում և զորացնում մարդուն նաև փորձությունների ժամանակ։