Իմացե՛ք, որ Տերը Իր համար առանձնացրել է բարեպաշտին։ Տերը կլսի, երբ կանչեմ Նրան։
Դավիթը վստահությամբ հայտարարում է, որ Տերը ճանաչում և Իր համար առանձնացնում է բարեպաշտ մարդուն։ «Առանձնացրել է» արտահայտությունը չի նշանակում մարդկային հպարտություն կամ մյուսների հանդեպ արհամարհանք։ Այն խոսում է Աստծո շնորհալի ընտրության ու հատուկ հոգատարության մասին։ Բարեպաշտը կատարյալ մարդ չէ, այլ նա, ով հավատքով պատկանում է Տիրոջը և ցանկանում է ապրել Նրա կամքի համաձայն։ Դավթի թշնամիները կարծում էին, թե կարող են անպատիժ ճնշել նրան, սակայն նա հիշեցնում է, որ Աստծո ծառան մենակ չէ։ Տերը լսում է նրա աղոթքը։ Այս վստահությունը հիմնված չէ աղոթողի արժանիքների վրա, այլ Աստծո ուխտային հավատարմության։ Հավատացյալը կարող է երբեմն անտեսված կամ մերժված զգալ մարդկանց կողմից, սակայն Աստված ճանաչում է Իրեն պատկանողներին։ Նրա ականջը բաց է նրանց աղաղակի հանդեպ։ Այս ճշմարտությունը պետք է ոչ թե ինքնավստահություն, այլ սրբություն ու երախտագիտություն ծնի մեր մեջ։