Երբ կանչեմ, պատասխանի՛ր ինձ, ո՛վ իմ արդարության Աստված։ Նեղության մեջ ինձ ազատեցիր։ Ողորմի՛ր ինձ և լսի՛ր իմ աղոթքը։
Դավիթը Աստծուն կոչում է «իմ արդարության Աստված»։ Նա գիտի, որ իր արդարացումը և պաշտպանությունը գալիս են ոչ թե սեփական կատարելությունից, այլ Տիրոջից։ «Նեղության մեջ ինձ ազատեցիր» արտահայտությունը պատկերում է ճնշումից ազատագրումը։ Նեղությունը նման է փակ տարածության, որտեղ մարդը չի տեսնում ելք, իսկ Աստծո օգնությունը բացում է ազատ ու ապահով ճանապարհ։ Դավիթը հիշում է նախկին փրկությունները և դրանց հիման վրա նորից աղոթում։ Անցյալում ստացած ողորմությունը նրա համար ապագա օգնության վստահություն է ներշնչում, ոչ թե անհոգության պատճառ։ Նա միաժամանակ համարձակ է և խոնարհ. խնդրում է պատասխան, բայց նաև աղերսում է ողորմություն։ Հավատացյալի աղոթքն էլ այս երկու հատկությունները պետք է ունենա։ Մենք մոտենում ենք Աստծուն վստահությամբ Նրա խոստումների պատճառով և խոնարհությամբ՝ գիտակցելով, որ օգնությունը շնորհ է։ Նեղության ժամանակ անցյալ հավատարմությունը հիշելը սրտին նոր ուժ է տալիս։