Փրկությունը Տիրոջից է։ Քո օրհնությունը թող լինի Քո ժողովրդի վրա։
Սաղմոսը ավարտվում է մեծ հավատքի խոստովանությամբ։ Փրկությունը չի գալիս մարդկանց թվից, ռազմական ուժից կամ մարդկային իմաստությունից։ Այն պատկանում է Տիրոջը և բխում է Նրա շնորհից։ Դավիթը վտանգի մեջ էր, սակայն արդեն խոսում է փրկության հաստատուն վստահությամբ։ Նա նաև դուրս է գալիս միայն իր անձնական կարիքից և աղոթում ամբողջ ժողովրդի համար։ Թեև ժողովրդի մի մասը ապստամբել էր իր դեմ՝ նա դեռ ցանկանում էր Աստծո օրհնությունը նրանց վրա։ Սա ցույց է տալիս հոգևոր առաջնորդի սիրտը, որը նույնիսկ վիրավորված ժամանակ չի մոռանում ուրիշների բարօրությունը։ Հավատացյալի աղոթքն էլ չպետք է սահմանափակվի միայն սեփական խնդիրներով։ Աստծո շնորհը մեզ լայն սիրտ է տալիս՝ բարեխոսելու եկեղեցու և ժողովրդի համար։ «Փրկությունը Տիրոջից է» խոսքը ամբողջ Ավետարանի հիմքն է։ Մարդը չի փրկում ինքն իրեն։ Նա հավատքով ընդունում է այն ազատագրումը, որը Աստված պարգևում է Իր ողորմությամբ։