Ես չեմ վախենա բյուրավոր ժողովուրդներից, որ պառկել են իմ չորս կողմը։
Դավթի անվախությունը մարդկային ինքնավստահությունից չի ծնվում։ Նա արդեն խոստովանել էր թշնամիների մեծ թիվը, սակայն Աստծո պաշտպանությունը տեսնելուց հետո նրանց բազմությունը այլևս վճռորոշ չէր։ «Որ պառկել են իմ չորս կողմը» արտահայտությունը պատկերում է կատարյալ շրջափակում։ Մարդկային տեսանկյունից փախուստի ճանապարհ չկար, սակայն հավատքը տեսնում էր վերևից եկող օգնությունը։ Այս խոսքը չի նշանակում, թե հավատացյալը վտանգը չի զգում կամ երբեք վախի հարձակում չի ունենում։ Այն նշանակում է, որ վախը այլևս չի կառավարում նրան։ Տիրոջ ներկայությունը ավելի մեծ իրականություն է դառնում, քան հակառակորդների թիվը։ Հոգևոր կյանքում նույնպես մարդը կարող է շրջապատված զգալ փորձություններով, մեղադրանքներով ու անհանգստություններով։ Այդ պահին խնդիրը միայն թշնամիների քանակը հաշվելը չէ, այլ Աստծո զորությունը հիշելը։ Երբ Տերն է ապավենը՝ թվային գերազանցությունը չի որոշում վերջնական արդյունքը։