Ես պառկեցի ու քնեցի և արթնացա, որովհետև Տերն է ինձ պահում։
Վտանգի մեջ քնելը մեծ վստահության նշան է։ Դավիթը շրջապատված էր թշնամիներով, սակայն կարողացավ պառկել և քնել, որովհետև իր պահպանումը հանձնեց Տիրոջը։ Քունը այստեղ միայն մարմնական հանգիստ չէ, այլ հավատքի գործնական արտահայտություն։ Մարդը քնած ժամանակ չի կարող վերահսկել իր շրջապատը և պաշտպանել իրեն։ Ուստի յուրաքանչյուր խաղաղ արթնացում Աստծո պահպանության պարգև է։ Դավիթը չի ասում, թե արթնացավ իր զգուշության կամ զորքի շնորհիվ, այլ խոստովանում է. «Տերն է ինձ պահում»։ Այս համարը սովորեցնում է, որ անհանգստության դեմ պայքարը միայն մտքերով չի հաղթահարվում։ Հոգին պետք է իր ծանրությունը հանձնի Աստծուն և ընդունի սեփական սահմանափակությունը։ Հավատացյալը կարող է հանգստանալ ոչ թե այն պատճառով, որ բոլոր խնդիրները լուծվել են, այլ որովհետև Տերը արթուն է։ Յուրաքանչյուր նոր օր Նրա հավատարմության վկայությունն է և ծառայությունը շարունակելու նոր հնարավորություն։