Իմ ձայնով Տիրոջն աղաղակեցի և Նա պատասխանեց ինձ Իր սուրբ լեռից։
Դավիթը միայն լուռ չի տրտմում, այլ բարձրաձայն աղաղակում է Տիրոջը։ «Իմ ձայնով» արտահայտությունը ցույց է տալիս նրա աղոթքի անկեղծությունն ու հրատապությունը։ Երբ սիրտը ծանրացած է, աղոթքը կարող է դառնալ աղաղակ և Աստված չի արհամարհում այդպիսի դիմումը։ «Իր սուրբ լեռից» խոսքը մատնանշում է Սիոնը՝ Աստծո ներկայության և պաշտամունքի վայրը։ Այդ ժամանակ Դավիթն արդեն հեռացել էր Երուսաղեմից՝ փախչելով Աբիսողոմի ապստամբությունից և լաց լինելով բարձրանում էր Ձիթենյաց լեռը (Բ Թագավորաց 15:14, 15:23, 15:30)։ Սակայն քաղաքից հեռանալը չէր նշանակում Աստծո ներկայությունից հեռանալ։ Տերը կապված չէր միայն մեկ վայրի հետ և կարող էր լսել Դավթին նաև փախուստի ճանապարհին։ Այս ճշմարտությունը մխիթարում է յուրաքանչյուր հավատացյալի, ով իրեն հեռու, մեկուսացած կամ անպաշտպան է զգում։ Աղոթքի զորությունը կախված չէ գտնվելու վայրից, այլ Աստծո ողորմությունից և լսելու պատրաստակամությունից։ Համարը նաև հաստատում է, որ աղոթքը դատարկ խոսակցություն չէ․ Տերը պատասխանում է Իր իմաստությամբ և Իր ժամանակին։ Նրա պատասխանը միշտ չէ, որ անմիջապես փոխում է հանգամանքները, սակայն զորացնում և հաստատում է աղոթողի սիրտը։