Շատերն իմ մասին ասում էին. «Սրա համար իր Աստծով չկա՛ փրկություն»։
Դավթի թշնամիները չէին բավարարվում միայն նրա դեմ պատերազմելով։ Նրանք փորձում էին խոցել նրա հավատքը՝ պնդելով, թե Աստված այլևս չի փրկելու նրան։ Այսպիսի խոսքը հատկապես ծանր էր, որովհետև Դավթի ամենամեծ հույսը Տերն էր։ Թշնամիների նպատակը նրան համոզելն էր, թե իր մեղքերն ու ներկա դժբախտությունը ապացուցում են Աստծո մերժումը։ Սակայն դժվարությունը միշտ չէ, որ լքված լինելու նշան է։ Աստծո ժողովուրդը կարող է անցնել ծանր փորձությունների միջով՝ մնալով Նրա հոգատարության ներքո։ Հավատացյալը նույնպես կարող է լսել ներքին կամ արտաքին մեղադրող ձայներ, որոնք ասում են. «Քեզ համար այլևս հույս չկա»։ Այդ պահին պետք է տարբերել Աստծո հանդիմանությունը թշնամու հուսահատեցնող դատապարտությունից։ Տերը ապաշխարողին չի վանում։ Այս համարը սովորեցնում է, որ փրկության վստահությունը չպետք է հիմնվի մարդկանց կարծիքի կամ գոյություն ունեցող հանգամանքների վրա, այլ պետք է հիմնվի Աստծո տված խոստումների վրա։